Voor zijn proefschrift kreeg hij een Simon Stevin Gezel-prijs. Tijdens zijn onderzoek aan de TU Delft verbeterde hij een windsensor zonder bewegende onderdelen. Nu wil hij die kennis gebruiken om kwartskristaloscillatoren te vervangen door een geïntegreerde schakeling met een thermisch filter. Wie is Kofi Makinwa en waarom moeten wij hem kennen?
Hoe werkt de windsensor?
’Als je je vinger in de wind steekt, wordt je vingertop asymmetrisch gekoeld. Daardoor kan je een schatting maken van de snelheid en de richting van de wind. Dit principe heb ik omgezet in een sensor. Die bestaat uit een cirkelvormige keramische schijf waar een chip tegenaan is gelijmd. Deze heeft vier verwarmingselementen en temperatuursensoren rondom. Als de wind over de schijf waait, ontstaat er een temperatuurgradiënt en hiermee berekent het apparaat de windsnelheid en -richting.‘
Je hebt deze sensor helemaal zelf uitgedacht?
’Mijn promotor, professor Huijsing, heeft deze sensor ooit bedacht en mijn voorganger heeft hem ontwikkeld. Het apparaat is nu voor een paar honderd euro op de markt. Maar het principe is zo eenvoudig dat het veel goedkoper moet kunnen. Een van de problemen is dat de uitgangssignalen van de temperatuursensoren erg klein zijn. Voor het omzetten van deze millivoltsignalen naar digitale gegevens voor de microprocessor is vrij dure elektronica nodig. Het grootste probleem is dat de chip nooit precies in het midden van het keramische plaatje zit en daardoor altijd een klein temperatuurgradiënt meet, zelfs als er geen wind is. De fabrikant moet elke sensor handmatig in balans brengen.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
