BSML

Mijn pa lag rond kerst in het ziekenhuis. Hij wilde graag naar muziek luisteren. Of ik voor zijn draagbare cd-speler een set Gregoriaanse cd‘s kon vinden? Toen ik een set van tien vond, besloot ik er een Ipod Shuffle bij te doen en alle cd‘s daarop te zetten. Iedereen dacht dat hij dat ding nooit zou gebruiken. Een Ipod Shuffle, ter grootte van een stukje van een chocoladereep, zou te klein zijn. Totdat een kleindochter langs kwam. Die was ineens jaloers op opa. Hij had een echte Ipod. Ik heb het ding niet meer teruggekregen.

Eigenlijk wil ik een buigzame Ipod met grote knoppen in klittenband die ik bij het sporten op mijn mouw kan vastplakken en kan laten vallen. Ik vertel al jaren het verhaal van de intelligente pleisters en punaises. Dat is het verhaal dat je voor een pc eerst een tien liter desktop nodig had en daarna een notebook van twee liter. Nu kun je een pc in een PDA stoppen van 5 bij 5 bij 5 cm en straks in een kubieke inch en in 2017 in een kubieke centimeter. Die laatste is de intelligente punaise.

In muziektermen had je eergisteren een tien liter grote hifitoren. Toen kwam de 9 bij 6 bij 2 cm grote Ipod (2004, dertig chips en honderd passieve componenten). Die is alweer vervangen door de 5 bij 7 bij 0,65 cm grote Ipod Nano 3G (2007). En de volgende Ipod? Die komt, hoop ik, in de vorm van een klittenbandapparaatje. Een intelligent podje moet plat zijn, zodat de toetsen en het Oled-schermpje erin kunnen. Het wordt dan een slim foliepodje of pc‘tje van 1 à 2 mm dik. Mijn visie is dat niet de chips maar de behuizing en voeding een steeds groter deel van de kosten van een product vormen. Het ontwerp is na drie jaar afgeschreven, de productiemiddelen schrijf je in zeven jaar af. Uiteindelijk bepaalt de hoeveelheid materialen de kosten van een product. Maak een product dus kleiner en kleiner.