E.Z. vraagt:
Onlangs kwam ik tijdens een reorganisatie op straat te staan. Helaas is dat niet de eerste keer in mijn carrière. Tot nu toe rolde ik echter redelijk soepel naar een volgende baan. Echt solliciteren heb ik al heel lang niet meer gedaan. Als ik ergens moest vertrekken, was dat altijd onderdeel van een groepsontslag. Voor het hele team werd er dan naar een oplossing gezocht en ik kon steeds meeliften.
Nu ik vorig jaar Abraham heb gezien, vind ik het langzamerhand tijd worden voor wat meer vastigheid. Ik wil niet het risico lopen op latere leeftijd niet meer aan de bak te komen. Daarom heb ik het volgende plan opgevat. Een vriend van me werkt bij de overheid. De arbeidsvoorwaarden zijn er gunstig en er is redelijk wat baanzekerheid. Daarom ga ik mij primair richten op een functie bij de overheid; andere banen acht ik voor de lange termijn minder wenselijk.
Onlangs wees mijn outplacementbureau mij op twee mogelijke banen in het bedrijfsleven. Ze zijn weliswaar bij mij in de buurt, maar hebben niet geheel mijn voorkeur. De eerste baan sluit eigenlijk niet helemaal aan bij mijn kennis en ervaring. Ik zou er een flinke cursus voor nodig hebben en mij verder moeten bekwamen op een heel ander spanningsgebied. De andere baan is wel interessant maar eigenlijk onder mijn niveau.
Omdat ik bij de overheid nog niet binnen ben, wil ik de functies toch niet zomaar terzijde schuiven. Kunt u mij verder helpen? Ik stuur u mijn cv en de vacatures via mail.
De headhunter antwoordt:
Zo‘n ’geruisloze overgang‘ bij een reorganisatie is iets waar veel mensen blind voor zouden tekenen. In zoverre mag je van geluk spreken dat je zo vaak de dans bent ontsprongen. Nu zul je er toch echt aan moeten geloven. Dit betekent een flinke verandering ten opzichte van het verleden: een nieuwe werkplek, nieuwe collega‘s, andere cultuur, andere arbeidsvoorwaarden, en misschien ook nog nieuwe techniek ook.
Als je echter denkt dat je met je ’overheidskaart‘ het ei van Columbus hebt gevonden, dan zul je vermoedelijk bedrogen uitkomen. Ten eerste is er bij de overheid maar weinig werk voor techneuten met jouw specialisatie. Verder besef je kennelijk niet dat in het pakket maatregelen van het nieuwe kabinet een ingrijpende sanering van het aantal ambtenaren en trendvolgers is opgenomen. Aangezien het verrichten van R&D en ander technisch hoogwaardig werk met geen mogelijkheid als kerntaak van de overheid is te duiden, ben je daar in de gevarenzone. Een onbezorgde toekomst als ambtenaar ligt daarom vermoedelijk niet in het verschiet. Dat is maar goed ook in mijn opinie; een verstandige overheid houdt zich hier verre van.
Maar niet getreurd. Er is in het bedrijfsleven nog genoeg vraag naar je kwaliteiten als ingenieur in de micro-elektronica. Wanneer je vacatures op bereisbare afstand vindt, zul je die altijd met meer dan gemiddelde interesse en respect moeten behandelen. Een vacature terzijde schuiven omdat je er iets bij zou moeten leren, vind ik niet verstandig. Dat lijkt mij juist het leukste van een nieuwe functie en daarom een non-argument. Een functie onder je niveau kun je soms ook uitoefenen op een hoger niveau, waardoor je voldoende uitdaging houdt. Je outplacementbureau zal je verder alle informatie kunnen verschaffen en alle steun kunnen bieden om de sollicitatieprocedure effectief in gang te zetten.
