J.T. vraagt:
Ik ben senior engineer bij een Amerikaans softwarebedrijf. Sinds enkele jaren werk ik vier dagen per week. Dat lijkt relaxed, maar ik maak wel weken van 50-60 uur. Daarnaast run ik met mijn vriendin op mijn vrije dag een eigen bedrijfje dat Oosterse meubels importeert. Ik heb daar veel lol in. Enkele keren per jaar maak ik reisjes naar Indonesië en krijg daar veel leuke contacten door.
Vanwege mijn jarenlange ervaring en kwaliteiten ben ik voorgedragen voor een managementfunctie. Ik ben daarin ook wel geïnteresseerd, maar de HR-directeur heeft twijfels. Hij vraagt zich af of het geen verkeerd teken is om iemand die vier dagen per week werkt, op zo‘n positie te zetten. Door mijn eigen bedrijfje plaatst hij ook vraagtekens bij mijn prioriteiten. Hoe kan ik hem overtuigen?
De headhunter antwoordt:
Het verbaast mij niets dat de HR-directeur zich ongemakkelijk voelt bij je vierdaagse werkweek. Naar Amerikaanse maatstaven is zoiets heel ongewoon. Daar zijn vijftigurige werkweken heel normaal. Dat je manager heeft ingestemd met je ’arbeidsduurverkorting‘ komt waarschijnlijk omdat hij je goed kent: je maakt je uren immers toch wel.
Anders dan in de VS is de vierdaagse werkweek in Nederland de laatste decennia steeds meer geaccepteerd. Dit komt onder meer door de wettelijke regeling en de uitwerking in CAO‘s. Vooral tweeverdieners kiezen hiervoor. Op die manier houd je meer tijd over voor hobby‘s, het huishouden en de kinderen. Bovendien heeft onderzoek uitgewezen dat werknemers in een vierdaags werksysteem het thuisfront en het werk beter kunnen combineren en zich beter in hun vel voelen. Er wordt ook wel gesteld dat ze hierdoor gemotiveerder en juist productiever zouden worden, al lijkt dat mij al te dol.
Deeltijdwerk voor sommige professionals wordt weliswaar meer en meer geaccepteerd, wanneer je carrière wil maken is het toch niet echt aan te bevelen. Het zal niemand verbazen dat dit samenhangt met de beschikbaarheid en aanwezigheid die ze van je eisen bij hogere (management)functies. In deze rollen wordt het als storend ervaren wanneer de organisatie structureel één dag per week geen beroep op de medewerker kan doen en zelf de problemen maar moet oplossen.
Je kunt deze kwestie in jouw situatie enigszins ondervangen door op je ’vrije dag‘ telefonisch bereikbaar te blijven en je e-mail te lezen. Ook kun je aanbieden in tijden van grote drukte vijf dagen per week te werken. Deze compromissen gaan wel ten koste van je eigen bedrijfje.
Daarmee zijn we aangekomen bij de volgende controverse. In vrijwel iedere arbeidsovereenkomst is een standaard clausule opgenomen met een verbod tot het hebben van nevenactiviteiten. Alleen met voorafgaande toestemming van je werkgever mag je bijverdiensten hebben. De reden hiervoor is dat deze activiteiten ongemerkt meegenomen kunnen worden naar de werkvloer en de medewerker ernstig kunnen afleiden van zijn verantwoordelijkheden aldaar. Door moderne communicatiemedia is het eenvoudig om even contact op te nemen. Dit kan op zich al storend zijn voor jezelf en collega‘s wanneer het privéaangelegenheden betreft. Als het voortdurend over je eigen handeltje gaat, is dat niet acceptabel.
Overtuig het management dat je werk en de privéactiviteit strikt gescheiden houdt en dat je prioriteit bij je werkgever ligt. Tot op heden heeft je nevenactiviteit geen beletsel gevormd voor je functioneren. Leg de nadruk op het vertrouwen dat daardoor is ontstaan. Ik vraag me overigens wel af hoe lang je denkt beide banen naast elkaar te kunnen volhouden.
