Mede dankzij snelle herconfigureerbare logica valt tegenwoordig steeds meer radiofunctionaliteit in software te gieten. Zo realiseerde TNO onlangs een flexibele digitale Intermediate Frequency-zendontvanger in FPGA-HDL-code. Een volledig digitale versie zit er nog niet in, vertellen Rob van Heijster en Henk Medenblik van het kennisinstituut.
Software-Defined Radio (SDR) maakt het mogelijk om huidige en toekomstige communicatiestandaarden op een en hetzelfde platform te implementeren. SDR gebruikt daarbij geavanceerde digitale modulatietechnieken, die efficiënter omgaan met schaarste in het frequentiespectrum. Gecombineerd met een verregaande digitalisering behoren problemen zoals reproduceerbaarheid, toleranties en afregelpunten tot het verleden.
Bij SDR zet software applicatiedata om in een antennesignaal conform de gewenste communicatiestandaard, zoals geïllustreerd in Figuur 1. Essentieel is daarbij de mogelijkheid om het softwarematig gegenereerde digitale basisbandsignaal om te zetten in een analoog antennesignaal en vice versa. Dit stelt hoge eisen aan de zendontvanger met betrekking tot bandbreedte, dynamisch bereik, frequentiebereik en herconfigureerbaarheid. Aan deze eisen valt momenteel alleen te voldoen met moderne FPGA-, ADC/DAC- en RF-technologieën, die de afgelopen jaren grote vooruitgang hebben geboekt.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
