Ook in embedded systemen wordt het gebruik van solid-state drives steeds populairder als flashopslagmedium. SSD‘s zijn klein en robuust en beloven een lange levensduur met tot vijf miljoen schrijfcycli voor een geheugencel. Een probleem is (nog) dat de schijven wel logisch zijn te partitioneren maar niet fysiek. En dat heeft consequenties, betoogt Claus Giebert van Kontron.
Zelfs in compacte systemen met een hoge beschikbaarheid staan flashgeheugens hun mannetje. Uit talrijke discussies die we de afgelopen tijd voerden met klanten, blijkt dat betrouwbaarheidsproblemen relatief weinig voorkomen bij solid-state drives (SSD‘s). Een belangrijke reden hiervoor is het gebruik van partitionering om slijtage door veelvuldige schrijftoegang te omzeilen: de cruciale OS-data en de toepassingen zelf staan op de ene partitie, de variabele, uitwisselbare en applicatiespecifieke gegevens op een andere. Wanneer er in de laatste, vaak beschreven partitie dan sectoren uitvallen, is het systeem nog steeds beschikbaar, zij het met de nodige beperkingen. Dat is althans de theorie.
Helaas worden in de praktijk bijna altijd dezelfde effecten over het hoofd gezien. Zo start een systeem zonder werkende swap-partitie bijna altijd alleen maar op na tussenkomst van een gebruiker. Het heeft dus nauwelijks zin om de swap-data naar hun eigen partitie te schrijven. Dit is echter slechts het minste der voorkomende euvels. Een groter probleem is dat het toewijzen van logische aan fysieke adressen bij flashgebaseerde SSD‘s zeker niet eenvoudig is.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.