Duitsland doet het. Barack Obama doet het. Wetenschappers over de hele wereld riepen hun overheden op het te doen. De OECD prijst het aan als dé manier om uit de crisis te komen. Zelfs in de Nederlandse campagne was het af en toe te horen – al maakte niemand er een breekpunt van. Investeren in onderzoek levert immers banen en economische groei op. Toch?
Het bewijs dat extra uitgeven aan research de economie aanjaagt, is flinterdun, schreef Nature vorige week in een artikel en bijbehorend redactioneel commentaar. Er blijkt verrassend weinig onderzoek te zijn gedaan naar dit onderwerp, en een aanzienlijk deel daarvan staat op naam van auteurs met een duidelijk belang bij de uitkomsten – om niet te spreken van ongegeneerde pr-campagnes. De weinige betrouwbare studies voorhanden bekeken uitsluitend de gezondheidszorg of landbouw in een beperkt aantal landen, waarvan de resultaten niet zonder meer extrapoleerbaar zijn.
Zo eenvoudig als het is om de geldelijke input van onderzoek te meten, zo moeilijk is dat voor de output. Wat als de betrokken onderzoekers hun lab zouden verruilen voor activiteiten die op een economisch meer directe manier productief zijn? Maakt technologie voorzieningen in menselijke basisbehoeftes per saldo goedkoper of juist duurder, omdat er alleen maar meer mogelijkheden komen (zoals bijvoorbeeld in de discussie rondom de vergrijzing). Wat te denken van kosten waar niemand van tevoren aan denkt, zoals bijvoorbeeld de uitvinding van kernsplijting verantwoordelijk gehouden zou kunnen worden voor de kosten van kernafvalopslag. Wat is de return on investment als net gepromoveerden met hun dure kennis en ervaring naar het buitenland vertrekken?
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
