Stank voor dank

Wat is het toch fijn om bèta te zijn, vooral in deze tijd. Niet langer zijn we de sukkels die voor een hongerloontje moeilijk werk doen, terwijl ’die andere‘ cijferkanonnen de ene bonus na de andere in de wacht slepen. Nu ja, we zijn nog steeds dezelfde sukkels, maar we staan in ieder geval niet meer onderaan de ladder. Daar staan nu bankiers en hun handlangers die de modellen opstelden, niet zelden wis- of natuurkundigen trouwens. De welvaart die deze bankrovers claimden te creëren, bleek een papieren piramidespel. En daarom staan ze nu in de rij om door de belastingbetaler uit de penarie geholpen te worden.

Met onze gestegen maatschappelijke status zullen we het moeten doen, want verder is zo‘n recessie geen lolletje. Eens te meer is gebleken dat financiële instellingen de smeerolie zijn van de economie. Hun sores zijn onze sores. Het wringt daarom des te meer dat alle overheidssteun ten spijt, de banken zo druk zijn hun balansen te versterken dat ze niet thuis geven als er om krediet wordt gevraagd. Terwijl dat krediet hard nodig is om sterker uit de crisis te komen. Zo werkt het namelijk echt, blijkt uit een analyse van consultantfirma Bain & Company.

Helemaal pijnlijk is dat de financiële hybris ook het hart van hightech Nederland heeft getroffen. Ondanks een aardig gevulde kas wankelt NXP, ten dele omdat de chipmaker net als de rest van de wereld te kampen heeft met een scherpe terugval in de vraag naar zijn producten, en ten dele omdat de financiële hogepriesters van KKR hem getooid hebben met een molensteen van een schuldenlast. De Eindhovenaren probeerden zich daar vorige maand gedeeltelijk van te ontdoen door schuldpapier op te kopen voor een kwart van de oorspronkelijke prijs, ruim boven de huidige marktwaarde. Als extra lokkertje bood NXP een hogere rente en meer zekerheid bij een eventueel faillissement.