P.D. vraagt:
Als gepromoveerd fysicus heb ik een internationale loopbaan achter de rug in de halfgeleiderindustrie. Ik heb jarenlang met veel plezier in verschillende landen gewerkt en gewoond, veelal voor grote internationale organisaties. Dat pakte de laatste keer echter heel anders uit dan voorzien en met een heel naar gevolg. Voor een Amerikaans concern woonde en werkte ik in Zuid-Duitsland. Bij dit bedrijf had ik een functie op het snijvlak tussen techniek en commercie. Ik moest veel reizen naar klanten binnen Europa en ook regelmatig naar de VS en Azië. Ik rapporteerde aan de Europese directeur in België. Op vakinhoudelijk en commercieel gebied was de verhouding met hem uitstekend. Ik was succesvol in mijn functie, maar op een bepaald terrein had ik regelmatig een fundamenteel verschil van mening met hem: salaris en vergoedingen.
Het leven in München is ontzettend duur in verhouding tot België en dus is ook het salaris daarop afgestemd. Mijn baas vond mijn salaris echter buitenproportioneel hoog en vond dat de reis- en verblijfskosten die ik in mijn functie maakte grotendeels op mijn bordje kwamen, ofschoon die contractueel voor rekening van het bedrijf kwamen. Dit was een absurde situatie, waarin ik meemaakte dat ik na een reis naar de VS slechts een deel vergoed kreeg omdat hij meende dat de hotelkosten ’privé‘ waren. Wanneer ik dit aankaartte werd de definitieve oplossing op de lange baan geschoven. Een deel werd dan betaald, maar een restant bleef staan. Allerlei beloftes en voorwendselen passeerden de revue maar ondertussen liep mijn declaratiepost op tot een astronomisch bedrag.
Omdat mijn baas maar geen duidelijkheid gaf over uitbetaling, besloot ik het conflict voor te leggen aan de arbeidsrechter. Voordat het echter tot een rechtzaak kwam, ontving ik een ontslagbrief van mijn baas. Nu verkeerde ik in de veronderstelling dat het ontslag kansloos zou zijn omdat dit conflict geheel veroorzaakt is door mijn baas. Dit bleek echter anders te liggen. Met een compensatieregeling van een maandsalaris per dienstjaar en het achterstallige bedrag aan declaraties sta ik nu op straat. Ik vraag me nu af waarom dit zover is gekomen. Hoe had ik dit kunnen voorkomen?
De headhunter antwoordt:
In mijn praktijk ben ik veel bijzondere situaties tegengekomen, maar deze is nieuw voor mij. Ik kan dit gesteggel over onkostenvergoedingen dan ook slechts verklaren uit afgunst en onwetendheid. Je salaris was marktconform. Wat je zegt over de kosten van levensonderhoud is van groot belang. Deze zijn in grote mate bepalend voor het beloningsniveau in het bedrijfsleven. Met name de woonlasten zijn buitengewoon hoog in München en omgeving. Ze staan in geen enkele verhouding tot de kosten in Vlaanderen. Verder bestaat een beloning niet enkel uit salaris maar ook uit secundaire arbeidsvoorwaarden, zoals pensioen. Naar ik vernomen heb, doteerde je werkgever maandelijks tweehonderd euro aan je pensioen. Hiermee kun je onmogelijk een fatsoenlijke pensioenregeling financieren. Dit houdt in dat je hier de facto zelf voor verantwoordelijk bent.
Hoe je deze escalatie had kunnen voorkomen, weet ik niet. Je hebt immers alles gedaan om je chef te informeren over de marktsituatie en je hebt hierbij groot geduld getoond. In Nederland was je juridische positie onder het huidige ontslagrecht wel veel sterker geweest. De Nederlandse rechter zou ontslag weigeren of alternatief slechts inwilligen tegen een pittige ontslagvergoeding, vele malen hoger dan de Duitse.
