Het Olfar-project beoogt een ruimtetelescoop te ontwikkelen die bestaat uit een zwerm van nanosatellieten. Deze met elkaar te laten communiceren is geen sinecure vanwege de hoge datasnelheden, de grote onderlinge afstanden en de willekeurige bewegingen van de satellieten. Dit artikel doet de gevolgde aanpak uit de doeken.
In Nederland wordt momenteel hard gewerkt aan de nieuwe ruimtetelescoop Olfar (Orbiting Low-Frequency Antennas for Radio Astronomy). De Universiteit Twente, de TU Delft en Astron zijn samen met de bedrijven Aemics, Axiom IC, Dutch Space, Isis, National Semiconductor en Systematic technieken aan het ontwikkelen om unieke radioastronomische waarnemingen mogelijk te maken in het laatste stuk frequentiegebied dat nog niet eerder is onderzocht. Radioastronomen zouden dolgraag metingen willen doen in dit frequentiegebied tussen 300 kHz en 30 MHz, omdat ze daar informatie verwachten aan te treffen over een nog onbekende periode tijdens het ontstaan van het universum, de zogenaamde Dark Ages (kader).
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
