De waarde van ondernemen

We weten ondernemers steeds beter te waarderen; zij zijn tenslotte een belangrijke motor van de economie. Maar hoe waardeert een ondernemer zijn bedrijf? Een veelgebruikte methode is de Discounted Cash Flow (’kasstroom‘) of DCF-methode. Bij het presenteren van een businessplan aan een geldschieter, bijvoorbeeld een VC-bedrijf, maakt de ondernemer veelal een projectie van de verwachte inkomsten en kosten. De cashflow per jaar is het verschil tussen deze twee grootheden. Investeerders willen een zeker rendement maken op hun kapitaal en dat rendement verrekenen ze in de kasstroom. Om de kosten van het geïnvesteerde kapitaal in een waardering om te zetten, wordt de cashflow over een aantal jaren berekend gebaseerd op aannames met betrekking tot omzetgroei, marktgrootte, de kosten van de ontwikkeling, de invloed van concurrentie, et cetera. Dit leidt tot een aaneenschakeling van cashflows over de geprojecteerde jaren.

Om een waardering voor zijn bedrijf af te leiden vanuit de cashflow dient de ondernemer de geprojecteerde kasstroom terug te rekenen naar de huidige datum. Dat gebeurt door in elk van de jaren de cashflow te verminderen met de kosten van het kapitaal (de weighted average cost of capital ofwel WACC, een percentage van de cashflow). Vervolgens moeten de berekende waarden per jaar worden teruggevoerd naar de huidige datum om daarmee de waarde van de cashflow te verkrijgen teruggerekend naar het heden.

Dat klinkt allemaal logisch, maar er zit een addertje onder het gras. De ondernemer kan de omzet te positief voorstellen en de kosten juist te laag inschatten. Dat leidt tot een hoge, maar onrealistische cashflow. Met andere woorden: de ondernemer rekent zich rijk. De investeerders geloven de projecties niet en in deze situatie komt het niet tot een investering. Via additionele analyse en een gezond proces van onderhandelen kunnen de partijen uiteindelijk toch een waarde overeenkomen. Het resultaat moet een faire deal zijn waarin iedereen zich kan vinden.