Mea culpa

Zijn gehaaste voetstappen echoden door de kloostergangen. Hij was laat voor het avondgebed en daar hield de abt niet van. Maar ja, de konijnen hadden wormen en daar moest hij toch wat aan doen. Hij was nu verantwoordelijk voor het vee van het klooster. Nog geen half jaar geleden was hij verantwoordelijk voor de miljarden omzet van een hightech firma. Hij had de zaak ook volgeladen met schulden, net als zo veel CEO‘s. Toen kwam die kredietcrisis en hij kreeg de schuld van de misère. Ze hadden hem in stijl op straat gezet, met een bonus tussen twee bewakers in. Maar de meute die allemaal op de schuldenroulette feest gevierd had, wilde zijn bloed zien. Voor hun enorme verliezen zochten ze een paar schuldenbokken. De Amerikaanse CEO‘s konden schuilen bij hun nieuwe opperherder, de Aziaten trokken massaal naar de boeddhistische kloosters. Het leek hem beter die trend even te volgen.

Hij moest voortmaken. In de verte hoorde hij het sonore gezang van zijn medebroeders. Dat had ook geklonken toen hij binnenkwam. ’Laat de financiën maar aan mij over‘, had hij tegen de abt gezegd, maar die had alleen geglimlacht en hem de weg naar de stal gewezen. Nu was hij baas over 38 kippen, 4 konijnen en een varken. Dat varken had hij naar zijn opvolger genoemd. Dat varkentje wilde hij wel wassen! Een paar weken later besefte hij dat dit beest zijn leven voor de kloostergemeenschap zou geven, en zoiets niet verdiende.

De kloostergangen waren donker, maar het monnikenleven was heel helder. Hij was snel aan het eenvoudige ritme gewend. Zijn lichaam vertelde hem wanneer wat gebeuren moest. ’Wat een transparantie‘, dacht hij. Die kreet had hij als CEO ook vaak gebruikt en zijn mensen met een stortvloed van Ebit, Ebitda, gecorrigeerde Ebitda en meer bestookt. Hij snapte het zelf al lang niet meer, maar iedereen om hem heen steunde zijn crisp analyses helemaal. Totdat hij tussen twee bewakers het gebouw uit moest.