Agile is al een aantal jaren een trend onder softwareontwikkelaars. Zijn sommige managers en directies nog niet overtuigd van de goede werking van de aanpak, de mensen op de werkvloer prijzen het de hemel in. Christ Vriens maakte bij Miplaza, onderdeel van Philips Research, de opkomst van Extreme Programming mee en maakt de balans op: ’Agile is een uiterste, net zoals SPI. De waarheid ligt in het midden. Maar wie hier niet in meegaat, wordt overgenomen of gaat failliet.‘
Eind jaren negentig konden software-engineers wereldwijd hun ei niet langer kwijt in de traditionele werkmethodes en begonnen te experimenteren. In 2001 kregen de probeersels een officiële verzamelnaam: Agile. ’Het kwam voort uit ontevredenheid‘, vertelt Christ Vriens van Miplaza. ’Ingenieurs werden niet uitgedaagd en wilden meer vrijheid, meer programmeren en minder documenteren.‘
Zo ontstonden Extreme Programming (XP) in Amerika, Feature-driven Development (FDD) in Azië en de Dynamic Systems Development Method (DSDM) in Europa, maar ook Crystal, Pragmatic Programming en Scrum. Hun vertegenwoordigers stelden in 2001 het Agile Manifesto op dat nieuwe richtlijnen bevatte voor het maken van software. Speerpunten van deze aanpak waren minimaal papierwerk en de mogelijkheid om na elke iteratie aspecten te veranderen.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
