De wereld heeft met het Iter-project voor de tokamakreactor gekozen om te achterhalen of kernfusie-energie droom of realiteit is. Inmiddels is er een serieus alternatief opgestaan: de Wendelstein 7-X-stellarator.
Als je enkele onwelgevallige details negeert, is het niet moeilijk om een kernfusiereactor te bouwen. Vul een buis met gas, maak daarvan een plasma en stook het geheel op tot atoomkernen met elkaar versmelten. Om te voorkomen dat er te veel energie verloren gaat door botsingen met de wanden, creëer je met een spoel om de buis een magneetveld die de beweging van de elektrische deeltjes in essentie tot de lengterichting van de buis beperkt.
Klein probleempje: we kunnen geen oneindig lange buis bouwen en zullen dus aan de uiteinden blijven verliezen. Geen nood, we kunnen de buis zichzelf toch in zijn staart laten bijten? Helaas brengt dat weer een nieuw probleem met zich mee. Omdat de magneten rondom deze donut aan de binnenzijde noodzakelijkerwijs dichter bij elkaar staan dan aan de buitenkant, is het magneetveld sterker aan de binnenkant dan aan de buitenkant. Daarom volgen de plasmadeeltjes geen cirkelvormige baan en botsen ze alsnog op de wanden. We zijn weer terug bij af.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
