De laatste der Mohikanen

Ik was begin april op een FPGA-seminar en vanuit achter in de zaal viel het me op dat je a. vaak de zelfde mensen tegenkomt, en b. als ze nog haar hebben op hun hoofd, het vaak steeds verder uitdunt of grijs kleurt. Zijn wij de laatste der Mohikanen? Zijn wij de laatste generatie FPGA-designers? Zijn wij de enige die nog weten dat het twee klokcycli duurt voordat data uit een block Ram komt nadat het adres is aangeboden? Zijn wij de enige nog die pipelining toepassen om de klokfrequentie te verhogen, die DSP’s instantiëren als de synthesetool het in LUT’s en logica legt?

Ik wist al vroeg dat ik de techniek in wilde, maar techniek is al jaren niet meer interessant op scholen. Handenarbeid wordt niet meer gegeven, en mannelijke leraren zijn bijna niet te vinden – techniek is toch hoofdzakelijk een mannenberoep. Een op de zeven leraren weet zeker dat hij dit jaar nog gaat stoppen; anderen overwegen een ander vak te kiezen vanwege hoge werkdruk en slechte groeimogelijkheden.

Zo wordt de jeugd nooit geprikkeld om dingen te maken, experimenten uit te voeren, het succes te ervaren als iets na veel moeite lukt. De werking van een batterij, het bouwen van een vogelhuis, het maken van een kandelaar, het wordt niet meer uitgelegd, het wordt niet meer gemaakt.