Nieke Roos
Ontwikkelteams vinden het doorgaans moeilijk om modellen en code te combineren. Daarom gooien ze hun modellen vaak weg als ze een eind op weg zijn met de implementatie. Het probleem is voor een deel gelegen in de gebruikte modelleertalen en voor een deel in de gebruikte gereedschappen. Juha-Pekka Tolvanen en Olli Wirpi van toolleverancier Metacase bespreken een aantal best practices voor het werken met modellen én code.
De werelden van modellen en code sluiten vaak slecht op elkaar aan. Belangrijke boosdoeners zijn de modelleertalen die we gebruiken. Neem klassediagrammen, het meestgebruikte diagramtype in UML. Daarmee specificeren we precies hetzelfde als in code. En hetzelfde op twee verschillende plekken onderhouden leidt onherroepelijk tot problemen. Sterker nog: het is gewoon onbegonnen werk om klassediagrammen en code synchroon te houden omdat de mapping niet een-op-een is. Zo kennen programmeertalen bijvoorbeeld geen associaties en UML-diagrammen geen case-constructies. Als gevolg hiervan belanden UML-modellen vroeg of laat gedurende de implementatiefase in de prullenbak. Code is koning.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
