Foutenfestival

Ik werk aan zeer ingewikkelde systemen die vooral bestaan uit elektronica en software. Als echte systeemarchitect heb ik over alle aspecten van deze systemen, en de organisatie daaromheen, meningen die kloppen. Dit komt door mijn inzichten en ervaring. Mijn omgeving vaart daar blind op. Ja, als figuurlijke broer van Arie Ribbens is het moeilijk bescheiden te blijven.

Maar niet heus. De grootste eureka-ervaringen heb ik gekregen toen ik overtuigd van mijzelf aan het blunderen was en vervolgens langzaam en pijnlijk het inzicht kreeg dat er iets niet klopte. Dit kwam meestal doordat anderen terecht mijn mening niet voor zoete koek slikten.

Een voorbeeld? Bij software is task-switchingoverhead iets om je druk over te maken. Die overhead is typisch tussen de vijf en twintig procent van de processortijd. Een tijdje geleden werkte ik aan een combi-product: twee softwarestacks moesten tegelijkertijd op één processor draaien en toch blijven voldoen aan realtime-eisen. Hierbij is het aantal task-switches dus belangrijk. Intuïtief was het helder: die stacks gaan elkaar in de weg zitten. Dat geeft dus in totaal meer task-switches dan de som van beide stacks afzonderlijk natuurlijk.