De communicatie tussen softwaremensen, elektrotechnici en werktuigbouwers laat nogal eens te wensen over. De taal en gereedschappen om modellen te schrijven hebben verschillende invalshoeken en sluiten slecht op elkaar aan. Marcel Verhoef, promovendus aan de Radboud Universiteit, onderzocht binnen het Boderc-project hoe de verschillende disciplines beter aan elkaar te koppelen zijn.
Het is een veel gehoorde klacht in de hightechwereld: bouwers van slimme systemen hebben grote moeite om over de muur van hun vakgebied te kijken. Werktuigbouwkundigen, elektrotechnici en informaticamensen spreken elkaars taal vaak niet en hebben elk hun eigen ontwerpdoel. ’In de praktijk liep ik daar veel tegenaan‘, vertelt Marcel Verhoef. Na tien jaar in de industrie gewerkt te hebben, besloot hij een promotietraject te volgen binnen het Boderc-project, onder leiding van het Esi en in samenwerking met Océ. ’Na mijn studie informatica in Delft heb ik onder meer bij Siemens VDO en Océ meegewerkt aan dit soort complexe systemen. Daar zie je dat iedereen heel erg gefocust is op zijn eigen gebied. De overstijgende systeemaspecten als veiligheid, prestatie, betrouwbaarheid, schaalbaarheid en dergelijke liggen vaak zo ver van de eigen competenties dat mensen daar moeite mee hebben.‘ Een vacature voor een promotieonderzoek naar multidisciplinair ontwerpen, sprak hem daarom aan. Zijn werkgever, Chess, werd partner in het project en detacheerde hem bij het Esi.
Het eerste wat Verhoef moest doen, was een onderzoeksvraag formuleren. ’Dat was wel even wennen. In de industrie is er altijd een duidelijke probleemomschrijving, nu moest ik ineens mijn eigen opdracht maken.‘ Het moest in ieder geval gaan om de aansluiting tussen softwareontwikkeling en de werktuigbouwkunde en de elektrotechniek.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
