De Wii legt Nintendo geen windeieren. Het is een kaskraker van jewelste. Productiecapaciteit was recent dan ook een limiterende factor in de omzetgroei. Zo groot is de vraag. Een commercieel succes, jazeker. Maar, meer nog dan dat. De Wii is immers niet zomaar een product. Het is een groots product. Een product dat grenzen verlegt. Grenzen van prestatie uiteraard, maar ook grenzen van gebruik en betekenis. Zeg nu zelf, wie had beter kunnen bedenken dat je een computerspel op zo een eenvoudige manier zo dynamisch en sportief maakt? Zo zijn er nog wel voorbeelden te bedenken.
De Ipod om er een te noemen, maar ook de nieuwe Fiat 500. Kortom, productinnovatie kan grensverleggend zijn. Niet noodzakelijk technologisch, maar vooral naar de betekenis van het product toe. Dit zoeken naar en vinden van betekenis is wat grootse producten onderscheidt van zomaar een nieuw product. Het maakt bovendien sterke commerciële groei mogelijk. Het maakt producten tot legendes.
Dit is een les die we in innovatieland te vaak vergeten. Veel productinnovaties zijn immers eerder saai, ze bieden meer van hetzelfde, ze zijn een ietwat verbeterde versie ten opzichte van hun vorige editie. Al bij al weinig inspirerend en enthousiasmerend. Alle innovatiemanagementtechnieken ten spijt stellen we dus vast dat de stijgende aandacht voor innovatie niet noodzakelijk gepaard gaat met een stijgend aantal inspirerende producten. Of moeten we juist in het overmatig gebruik van beheerstechnieken voor het innovatieproces de oorzaak vinden van dit incrementalisme, dit ’meer en beter van hetzelfde‘?
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.