De laatste tijd kreeg ik regelmatig een herinnering dat het mijn beurt was om een column te schrijven voor Bits&Chips. Om eerlijk te zijn, was ik in deze barre economische tijden te druk om mijn blik af te wenden van de dagelijkse beslommeringen en een boeiend stuk aan te leveren. Toen ik twee weken geleden op vakantie was, had ik verwacht de rust te vinden om toch met iets fatsoenlijks te komen. Maar helaas. Ik kreeg opnieuw een klap in het gezicht van een van de meest basale maar meest onderschatte krachten in de industrie (en de wereld in het algemeen): de wet van Murphy. Maar, geluk bij een ongeluk, ik had wel een mooi onderwerp gevonden.
De wet van Murphy stelt dat alles dat fout kan gaan ook daadwerkelijk fout gaat. Mijn toevoeging is dat dit meestal gebeurt tijdens mijn vakantie en omgekeerd evenredig is met hoe hard ik aan vakantie toe ben. In het meest recente geval staken niet één maar twee problemen de kop op, precies op de eerste maandagmorgen van mijn break. De ene was gemiddeld ernstig, de andere businesskritiek. Hieruit kun je afleiden dat ik wanhopig toe was aan rust. En voordat iedereen zich zorgen maakt over Verum, beide problemen behoren inmiddels tot het verleden. Maar ik ben nog steeds toe aan vakantie.
De wet van Murphy is geen onderdeel van de gemiddelde MBA-opleiding, maar is toch een onontkoombare factor waar management altijd rekening mee moet houden. Ik heb (te) vaak mijn lesje wel geleerd in mijn Mountside-tijd. Het beste voorbeeld was de crisis van 1993, die kwam op het moment dat Mountside Software Engineering net zijn eerste kantoor had betrokken. Toen konden we de wet herschrijven als: ’een grote toename in de vaste kosten zorgt voor een marktinzinking‘.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.