Softwaremensen zijn gewend te denken in ontwerppatronen. Hiermee kunnen ze grotere constructies begrijpen zonder in te zoomen op details, en sneller en beter communiceren wat ze willen. Het zou niet gek zijn als de overheid op een vergelijkbare manier in patronen zou denken bij groene investeringsvraagstukken, want de maatregelen die zij neemt om technologie groen te maken, komen uiteindelijk ten goede aan alle burgers.
In Duitsland hebben ze dit groene investeringspatroon in de basis goed begrepen. Met een lichte verhoging van de energierekening (vijf eurocent per kWh) subsidieert de regering daar de ontwikkeling en aanschaf van zonnepanelen. Zo hebben onze oosterburen niet alleen de grootste markt voor zonne-energie in de wereld gecreëerd, maar zijn ze ook leidend geworden in de technologie voor de productie van zonnecellen.
Helaas loopt het in Duitsland nu een beetje uit de hand. Ze hebben er zo veel zonnestroominstallaties gebouwd dat dit investeringspatroon de Duitse burger de komende jaren veel meer kost dan begroot. Wat het patroon mist, is een terugkoppellus die ervoor zorgt dat het goede initiatief niet direct het slachtoffer wordt van eigen succes. Subsidie zou enigszins afhankelijk moeten worden van de belangstelling. Is die heel groot, dan kan de overheidsbijdrage ietsje minder.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.