‘Rijk Imec, arm Vlaanderen’ kopte het Vlaamse zakenblad Trends in 2007 boven een stuk dat het beroemde Leuvense onderzoeksinstituut eens goed doorlichtte. Journalist Bruno Leijnse erkende dat het researchcentrum zich weliswaar had ontwikkeld tot een ‘nanotechnologisch bedevaartsoord’, maar hij vond ook dat Vlaamse bedrijven daar te weinig van profiteerden. Bits&Chips drukte het verhaal eveneens af, met uitgebreid weerwoord van Imec.
Ik moest terugdenken aan dat artikel toen ik onlangs langs de vele demonstrator-standjes liep op het Imec Technology Forum in Antwerpen. Geen enkele ging over precompetitieve cmos-ontwikkeling, Imecs kernactiviteit die van oudsher de meeste kritiek uitlokt, omdat daarmee alleen buitenlandse multinationals worden bediend. De kraampjes toonden juist allerlei technologie die veel dichter bij toepassing staan. Je kunt het zo smart niet bedenken of Imec werkt eraan. Ik vroeg mij af: zou de kritiek zijn verstomd nu het instituut zijn vleugels heeft uitgeslagen?
Mijn indruk na een Google-sessie en hier en daar rondvragen is dat de kritiek is geluwd, maar niet verdwenen. Vlaamse ondernemers klagen nog steeds dat Imec maar weinig lokale productie heeft voortgebracht, dat het concurrentieverstorend werkt en dat de drempel voor samenwerking te hoog is.


