Masterplan Dimes

De column ’Red Dimes‘ van Paul van Gerven heeft mij verrast. Ik had wel iets gehoord van oud-collega‘s die ik op conferenties tegen ben gekomen, maar kende niet alle details. In het stuk was te lezen dat de universitaire steun voor Dimes binnen vijf jaar van vier miljoen euro naar nul zakt en dat het instituut zelfstandig extra middelen moet werven bij de industrie. Ook moeten de onderzoeksgroepen zelf voor procestechnologie gaan betalen.

Als je de feiten op een rij zet, krijg je de indruk dat er van meet af aan een masterplan bestond om Dimes te begraven. Eerst werd het nano-onderzoek afgesplitst van de microactiviteiten, en vervolgens een streep gezet door de basisfinanciering van Dimes. Nu er consultants worden aangetrokken en de leiding van de universiteit zich niet persoonlijk met de toekomst van het instituut bemoeit, lijkt het lot van Dimes bezegeld. Alleen met veel goede wil en een doortimmerd plan kan een ondergang nog worden afgewend.

De problemen van Dimes zitten niet alleen buiten, maar ook binnen het instituut en de betrokken faculteiten. Uit mijn periode als wetenschappelijk directeur in de jaren 2001 tot en met 2004 weet ik dat er enkele zwakke plekken in de organisatie zitten, die de huidige situatie mede hebben mogelijk gemaakt. Ook al is het makkelijk kritiek spuien als je zelf geen deel meer uitmaakt van een organisatie, in de hoop Dimes te helpen voel ik me toch verplicht om deze problemen te benoemen.