Menig architect heeft te maken met uit de pan rijzende complexiteit van multidisciplinaire, software-intensieve systemen. De integratieproblematiek tijdens het realisatieproces van het product, de diverse systeemconfiguraties in de hand houden en het stabiel krijgen van complexe machines zijn vaak uitdagingen van formaat. Bovendien valt het niet mee om in de hectiek van lopende projecten de vakkundig ontworpen architectuur zonder al te veel kleerscheuren door het ontwikkeltraject te loodsen.
Wij architecten gebruiken een waaier aan methoden en processen om het architectuurproces te stroomlijnen, het ontwikkeltraject te optimaliseren en het projectrisico te minimaliseren. Soms lukt het, vaak ook een stuk minder. Het blijft lastig om betrouwbare voorspellingen te doen over ontwikkeltijd, kosten en geleverde functionaliteit en kwaliteit van een complex softwaresysteem. Het watervalmodel vormde decennia geleden het startschot voor de zoektocht naar de heilige graal van systeemontwikkeling: voorspelbaarheid.
Begrijpelijk, want onze intuïtie vertelt ons dat we pas controle over iets hebben als we het gedrag kunnen voorspellen. Dat een architectuur vooral dient als sjabloon voor een voorspelbaar ontwikkeltraject is volgens mij een achterhaald idee. We zijn toe aan een nieuwe visie, ingegeven door de observatie dat sommige complexe systemen op de rand van chaos lijken te balanceren.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.