Philips van good to great?

Is de verkoop van de halfgeleiders inderdaad de ’mijlpaal in de 115-jarige geschiedenis van Philips‘ waarvan Gerard Kleisterlee spreekt? Ik denk dat de topman van Philips het nog zacht uitdrukt. Iedereen die de maalstromen in elektronica en hightech systemen in de afgelopen veertig jaar meemaakte, is doordrongen van één ding: de kennis en waarde van systemen wordt steeds meer vastgelegd op silicium chips. Wat producenten van massaproducten als core hadden, verdween op den duur allemaal in geïntegreerde circuits. Software maakte hen onafhankelijker van hun siliciumverslaving.

De stap die Kleisterlee nu zet, moeten we niet onderschatten. Hij sluit wel degelijk een tijdperk af. Goed, analisten zeuren al jarenlang over een afsplitsing van de chipactiviteiten, maar zelfs kruidenier Cor Boonstra had hier niet het lef toe. Kleisterlee maakt zich nu klaar om zijn karwei af te maken. Nu Royal Philips een duidelijk profiel heeft als zorg- en lifestylebedrijf moet het stevig gaan groeien. Toen ik Kleisterlees woorden las, moest ik denken aan het boek ’Good to great‘ van Jim Collins, de auteur die we ook kennen van de klassieker ’Build to Last‘. ’Good to great‘ is het enige managementboek dat ik in één ruk heb uitgelezen.

Collins houdt in zijn boek ondernemingen – ’G2G-bedrijven‘ – onder de loep met uitzonderlijke prestaties. Zijn criteria: deze bedrijven hebben vijftien jaar goed gepresteerd, maar beleefden daarna een omslagpunt. Hierna deden de G2G-bedrijven het vijftien jaar lang drie maal beter doen dan gewone goede bedrijven. De ondernemingen waren verder beursgenoteerd en zaten in de Fortune 500. Collins vond er elf die hieraan voldeden.