Plasterks honderd miljoen

Begin 2007. Na weken van moeizame kabinetsonderhandelingen ging er plotseling een schokgolf door academisch Nederland. Met name de bètahoek stond te juichen. Ronald Plasterk was gearriveerd. Na jaren van pennenlikkers stond er ineens een heuse wetenschapper aan het roer van het onderzoeksbeleid. En wat voor een: een Spinoza-winnaar. Iemand uit de absolute top van het Nederlandse onderzoek. Hij zou wel weten wat het wetenschappelijke onderzoek – en onderwijs – nodig had. Plasterk kocht een hoed en ging aan de slag.

Twee jaar later baalt menig instelling stevig van de politicus geworden wetenschapper. Het enige wapenfeit op onderzoeksbeleid is dat hij kort na zijn aantreden honderd miljoen euro uit het huishoudpotje van de universiteiten haalde en in de subsidiekas van de NWO stopte. Via een nationale competitie onderzoeksvoorstellen schrijven deelt deze organisatie het geld weer uit aan wetenschappers. Dat zal de excellentie in het onderzoek wel goed doen, dacht Plasterk, en hij richtte zich snel op de publieke omroep en het voorzitten van de Taalunie. De academische wereld schrok zich rot. De komende jaren vloeit een steeds groter deel van de honderd miljoen naar de NWO.

De maatregel heeft niet goed uitgepakt voor de drie TU‘s, blijkt nu. Het Hoger Onderwijs Persbureau (HOP) becijferde dat zowel Delft, Eindhoven als Twente afgelopen jaren netto miljoenen moesten inleveren door de overheveling, ten bate van Utrecht, Amsterdam en Leiden. En dat terwijl het ministerie ook al kort op het paradepaardje van de technische universiteiten, de 3TU-federatie.