Dat testprojecten steeds meer onder druk komen te staan, is niet nieuw. Het blijkt echter geen sinecure om een goede testaanpak op te stellen en te onderhouden. Een van de gebruikte middelen is de productrisicomatrix. Recent hebben Improve Quality Services en Tass Software Professionals dit proces geformaliseerd. Ondersteuning van de methode in de vorm van een freewaretool zorgt ervoor dat de focus op de inhoud blijft en dat het geen gegoochel wordt met getallen in een spreadsheetprogramma.
In 1990 introduceerden de TMap-auteurs Martin Pol, Ruud Teunissen en Erik van Veenendaal het idee om de testaandacht te richten op de meest risicovolle gebieden en daarmee de kwaliteit van testen te verhogen. Net als testgoeroe James Bach stelden zij voor om ’goed genoeg‘ te gaan testen in plaats van strikt vast te houden aan perfectie en iedere uithoek van het systeem trachten te raken. De vraag die testers moeten beantwoorden, is immers of een systeem goed genoeg is om vrij te geven.
De opdrachtgever bepaalt uiteraard wat goed genoeg is. Algemeen geldende criteria zijn er niet, maar er bestaan wel een aantal regels die een basis geven voor een vrijgaveoordeel. Het product moet zichtbaar voordeel opleveren en geen kritische fouten bevatten. De voordelen moeten zwaarder wegen dan de mogelijke niet-kritische fouten en het uitstellen van vrijgave zou meer kwaad dan goed doen.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
