Voor radioastronomie op lage frequenties is een telescoop buiten de dampkring nodig, maar een enkele satelliet is veel te klein voor die toepassing. De draadloze-sensornetwerkaanpak kan hier uitkomst bieden. Dit idee wordt uitgewerkt binnen het Olfar-project.
Het vakgebied van de astronomie is continu op zoek naar mogelijkheden om het grote heelal in kaart te brengen en het daarmee beter te begrijpen. Daarvoor zijn sensoren ontwikkeld voor elektromagnetische signalen uiteenlopend van lage frequenties tot het zichtbare licht. Het gebied beneden de 30 MHz is echter nog een grote onbekende binnen de astronomie. Wetenschappelijk gezien, is dit een zeer interessant frequentiegebied, onder meer voor het ontdekken van planeten en zonuitbarstingen in andere zonnestelsels, het bestuderen van ruimteweer en het onderzoeken van roodverschoven radiogolven afkomstig van waterstof uit het vroege heelal, de zogeheten dark ages.
Helaas is dit frequentiegebied onbereikbaar vanaf de aarde door de invloeden van de ionosfeer. Die geeft scintillaties (vergelijkbaar met het fonkelen van sterren) beneden de 30 MHz. Beneden de 15 MHz is de ionosfeer meestal zelfs helemaal ondoorzichtig. Bovendien wordt dit frequentiegebied veel gebruikt voor communicatiedoeleinden op aarde. Het verschil tussen de zwakke astronomische bronnen en de man-made noise is zo groot dat het praktisch onmogelijk is om ontvangers voor deze toepassing te maken.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
