Draadloze ontvangers moeten tegenwoordig veel verschillende standaarden kunnen ondersteunen. Sommige van deze standaarden stellen hoge eisen aan lineariteit, andere aan ruisgedrag. Een ontvanger die alle gewenste standaarden tegelijkertijd ondersteunt, moet dus aan zeer hoge eisen voldoen, met een onnodig hoog energieverbruik tot gevolg. De oplossing die Aleksandar Tasic, Wouter Serdijn en John Long in ’Adaptive low-power circuits for wireless communications‘ aandragen, is het adaptief maken van de verschillende ontvangeronderdelen, dat het mogelijk maakt om de specificaties van de ontvanger tijdens gebruik aan te passen aan de actieve standaard.
Om de invloeden te overzien die de verschillende circuitparameters op elkaar uitoefenen, hebben de auteurs een aantal technieken bedacht. Zij voeren een aantal nieuwe termen in onder de verzamelnaam ’adaptivity figures of merit‘ (Afom). Hieronder vallen bijvoorbeeld de aftsembereiken voor de faseruis, het ruisgetal en de frequentie-transconductantie.
