In zijn column van 27 juni (Bits&Chips 12, 2008) vraagt Hans Sassenburg zich af hoe het komt dat architectuurstijlen, ontwerppatronen en assessmentmethodieken ondanks alle beschikbare theorie nauwelijks worden toegepast in de praktijk. Ligt dit aan het feit dat we geen nieuwe systemen ontwikkelen, maar voortborduren op wat er al ligt? Of is gebrekkig onderwijs in softwarearchitectuur de hoofdoorzaak? Een interessante vraag die mij ook weer nieuwsgierig maakte naar mijn eigen functioneren.
In mijn beleving zijn ontwerppatronen en architectuurstijlen niets meer en minder dan een methode om bewezen werkende oplossingen vast te leggen. Door deze patronen te bundelen in een boek wordt een mooie catalogus van goede deeloplossingen gecreëerd. Er bestaan kasten vol van dergelijke boeken.
Het probleem in de praktijk is echter dat vakmanschap nodig is om het juiste patroon, de juiste oplossing, bij een probleem te zoeken. Dat vakmanschap leer je niet door al die boeken te lezen (jouw actuele probleem staat er geheid niet in), noch door alle patronen en stijlen in het vak softwarearchitectuur op een universiteit of hogeschool te stoppen. Dat vakmanschap leer je door software te maken, de patronen uit te proberen en toe te passen, en door probleem en oplossing te bespreken met ervaren mensen in je omgeving.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.