L.G. vraagt:
Ik ben al een jaar op zoek naar een geschikte functie als elektrotechnicus. Door een reorganisatie ben ik op de bank beland en het lukt me maar niet om daar vanaf te komen. Ik begrijp dat niet. Mijn specialisme wordt niet veel aangeboden op de arbeidsmarkt, terwijl machinebouwers mijn kennis hard nodig hebben. Op mijn sollicitaties ontving ik alleen maar afwijzingen, soms niet eens dat. De enige serieuze aanbieding die ik heb gekregen, betrof een functie aan de andere kant van het land en ik mocht er geen vier dagen per week werken. Ik zie dat niet zo zitten. Vanwege mijn leeftijd – ik ben de vijftig net gepasseerd – heb ik meer tijd voor mezelf nodig. Kunt u mij verder helpen? Weet u bijvoorbeeld nog een leuke functie die past bij mijn eisen?
De headhunter antwoordt:
Toevallig ken ik de R&D-manager van het bedrijf waar je hebt gewerkt. Ik heb hem even gebeld voor wat achtergronden. Het verbaasde mij namelijk nogal dat iemand met jouw cv zou moeten wijken bij een reorganisatie. Ook had ik niet gehoord van recente afslankingen bij het bedrijf. Wat hoorde ik? Je bent ontslagen wegens disfunctioneren! En dat na jaren van gesleur om je op het goede spoor te krijgen. Niet alleen was de kwaliteit van je werk bedenkelijk, ook legde je de schuld voortdurend bij een ander.
Hoe is het mogelijk? Je hebt ruim dertig jaar bij het bedrijf en zijn rechtsvoorgangers gewerkt. Waarom hebben ze je dan niet eerder op je functioneren aangesproken? Waarom al niet veel eerder het ontslag? Het antwoord klonk vrij laconiek: ’Vroeger was het not done iemand zo af te rekenen. Het ging er allemaal wat softer aan toe.‘
In welk goed verborgen achterkamer van het bedrijfsleven jij al de tijd hebt doorgebracht, weet ik niet, maar volgens mij is het onmogelijk dertig jaar uit te zitten bij disfunctioneren. Wel kan ik mij voorstellen dat iemand moeite heeft de vooruitgang van de techniek bij te benen. Wat er nou precies aan de hand is geweest, heb ik echter nog niet boven tafel gekregen. Voor ik je verder kan helpen, wil ik van jou horen wat er is gebeurd. Je kunt je nu niet verschuilen achter een geheimhoudingsbeding in een schikking.
Wat mij aan je opvalt, is je gebrek aan enthousiasme om weer aan de slag te gaan. Voor een kennismakingsgesprek kun je pas over twee weken tijd vrijmaken in je agenda, je wilt beslist niet meer dan vier dagen per week werken en verhuizen voor je werk is al helemaal uit den boze. Het lijkt wel alsof je helemaal niet meer aan de slag wilt. De ontslagprocedure zal ongetwijfeld diepe wonden hebben achtergelaten. Ook je gouden handdruk zal mede debet zijn aan je geringe bereidheid concessies te doen. Met jouw anciënniteit komt dat toch al snel uit op 45 maandsalarissen. Dat is niet mis. Toch ben je met 55 jaar nog lang niet toe aan het pensioen. Je hebt nog tien jaar te gaan. Wil je al die tijd thuiszitten en besteden aan vrijwilligerswerk? Realiseer je dat de WW die je nu al een jaar ontvangt niet eeuwig voortduurt. Met de 2,5 à; 3 ton kun je niet tien jaar in je inkomen voorzien. Indien je nu geen actie onderneemt, word je op den duur onbemiddelbaar.
