A.H. vraagt:
Ik heb meer dan acht jaar ervaring als verificatie-ingenieur en werk sinds enkele jaren in Nederland bij een groot chipbedrijf. Hoewel ik het best naar mijn zin heb in mijn huidige baan, ben ik toch om me heen aan het kijken. Jobhoppen is niet per se nodig, maar ik ben wel eens toe aan verandering. Ik heb ook al een interessante vacature gevonden. Het ziet er allemaal uitdagend uit, maar ik heb een probleem met het aantal vrije dagen. Nu heb ik er 38: 25 gewone vakantiedagen en 13 adv. Die heb ik ook echt nodig. Mijn familie woont namelijk ver weg in het buitenland en het reizen kost me extra tijd. Denkt u dat ik meer vrije dagen kan eisen? Ik weet dat het bij andere bedrijven mogelijk is, maar de HR-manager hier reageerde nogal afwijzend toen ik hem per e-mail polste.
De headhunter antwoordt:
Wat ik positief vind, is dat je na zo‘n korte oriëntatie al een interessante functie hebt gevonden binnen je eigen regio. Daaraan zie je dat de arbeidsmarkt voor ingenieurs nog steeds erg goed is, ondanks alle ellende op de aandelenbeurzen. Minder positief is dat je de sollicitatie op zo‘n knullige manier bent begonnen. Onbegrijpelijk dat je in het eerste e-mailcontact met het bedrijf meteen over het aantal adv-dagen bent begonnen. Daarmee heb je de deur wel heel hard in het nachtslot laten vallen en jij staat buiten.
Ook niet zo positief vind ik je motivering om te solliciteren. Iedereen weet dat bij jouw werkgever arbeidsplaatsen komen te vervallen. Insiders weten zelfs binnen welke afdelingen. Je bent niet de enige die solliciteert. Er is niets op tegen open kaart te spelen over je beweegredenen in een sollicitatieprocedure: het schept een vertrouwensbasis die over het algemeen wordt geapprecieerd. Er is bovendien niemand die jou zal verwijten dat jouw werkgever moet inkrimpen.
Ik begrijp wel dat je gesteld bent op je vrije dagen. Je leeft alleen en je ouders en familie kun je alleen dan zien. Maar wees eens een beetje realistisch: er zijn in Nederland zonder meer bedrijven waar 38 of meer vrije dagen in het arbeidsvoorwaardenpakket zijn opgenomen. Gezien het geringe aantal voor jou relevante bedrijven met jouw specialisme, is het echter wereldvreemd om je hierin vast te bijten.
Naar het buitenland vertrekken is voor jou ook geen oplossing: in iets meer dan de helft van de EU-landen ligt het wettelijk minimum op twintig dagen, terwijl het minimum in de overige twaalf landen varieert van 22 tot 25 dagen. Vergelijk je deze aantallen met de andere delen van de wereld, dan kun je concluderen dat het minimum aantal vakantiedagen in de EU vele malen hoger is dan in landen als de VS en de snelgroeiende economieën van Zuidoost-Azië. Opkomende markten kennen een veel lager minimum: vijf dagen in de Filippijnen, zes in Thailand en Mexico, zeven in Taiwan en Singapore, tien in China en Japan en twaalf in Indonesië. De VS kennen helemaal geen wettelijk geregeld aantal vakantiedagen.
Internationale arbeidsmigratie zonder dringende noodzaak zou ik voorlopig dus maar eventjes uitstellen, als je überhaupt al een aanbieding krijgt. Je kunt natuurlijk polsen of het mogelijk is dagen te kopen, maar daarmee krijg je waarschijnlijk de handen ook niet op elkaar. Argumenten als ongewenste precedentwerking en afnemende arbeidsproductiviteit liggen hieraan ten grondslag.
