De overheid dwingt de NS om een percentage treinen op tijd te laten rijden. Gevolg: ze staan vier minuten stil op elk station. Vroeger was dat één minuut. Toch vertraagde treinen? Die laten ze gewoon uitvallen, want dan tellen ze niet meer mee in de statistieken. Een treinreis duurt nu een stuk langer en de treinen zijn voller dan vroeger. Je krijgt waar je om vraagt.
De nadruk ligt steeds meer op dingen die we kunnen tellen. Het zijn de boekhouders die regeren. De types die prestatiecontracten tekenen en prompt gaan micromanagen op wat ze kunnen tellen. Als het maar bonussen oplevert. Gevolg: ze vergeten de grote lijnen en de uiteindelijke doelen. Of een en ander wiskundig relevant is? Doet niet terzake. Of iets maatschappelijk relevant is? Als het maar te tellen is.
Meer voorbeelden. De politie moet ieder jaar een vastgesteld aantal bekeuringen uitschrijven. Ze nemen fulltime bekeurpersoneel aan, met als opdracht: het quotum produceren. Gevolg: op een mooie, zonnige, heldere zondagmiddag krijg je op een lege autosnelweg een bekeuring voor 125 km/h rijden. Ondertussen klaagt de politie in Zeeland dat ze hun quotum niet kunnen halen, omdat er te weinig overtredingen zijn. Als klap op de vuurpijl komt op nieuwjaarsdag de één of andere politiecommissaris op de televisie uitleggen dat weliswaar het aantal moorden in zijn stad is gestegen, maar dat het gevoel van veiligheid bij de burgers is verbeterd. Stond zeker in zijn contract: ’gevoel van veiligheid bij de burgers: target 6,8‘.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
