Transmissie van digitale signalen door glasvezels is alleen mogelijk als voor de signaalverstorende eigenschappen van glas wordt gecompenseerd. De Eindhovense promovendus Sander Jansen onderzocht bij Siemens in München een praktische en robuuste compensatiemethode met minder elementen dan de conventionele aanpak.
Het grote voordeel van glasvezelnetwerken is de grote capaciteit en de hoge datasnelheid. Veel verschillende signalen kunnen gebruikmaken van dezelfde verbinding. Het nadeel is echter dat door de materiaaleigenschappen van glas verstoringen optreden. TUE-promovendus Sander Jansen onderzocht bij Siemens in München een elegant alternatief om deze te compenseren. In plaats van verstoringen te herstellen door in een verbinding op een aantal plaatsen stukken glasvezel op te nemen met afwijkende eigenschappen, neemt hij een apparaat op in het midden van de verbinding. Het kastje is voor elk systeem hetzelfde, in tegenstelling tot de conventionele aanpak.
Een voorbeeld van zo‘n verstoring is chromatische dispersie. Dit is het verschijnsel dat licht met verschillende golflengten zich met andere snelheden voorplant in een glasvezel. Daardoor verbreden pulsen, die immers meerdere golflengten bevatten, gedurende hun reis door de vezel. Bij ontvangst kan dat aanleiding geven tot fout gedetecteerde signalen.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
