Ik ben om

Dit weekend ging ik om. Ik was in Utrecht voor een congres rond de Nederlandse Gaming Dagen (NLGD). Daarna ben ik, hup, naar de Apple-shop gerend om het splinternieuwe 13,3 inch Macbook met een Intel Core Duo 2-processor te kopen. Een ruime mooie winkel alleen bezocht door succesvolle en ’mooie‘ mensen. Ik heb me in die groep ingekocht. Heerlijk, ik ben helemaal hip. Als ik in de trein zit, kan ik met enig dédain neerkijken op de Windows-gebruikers. Ah, wat een lekker gevoel om eindelijk eens de dagen in schoonheid en mijmering door te brengen. Natuurlijk is de software stukken beter en alles werkt direct.

Alle gekheid op een stokje, zo is het natuurlijk niet. Tot nu toe kon ik niet overstappen omdat veel van mijn software, veelal tools, emulators en ontwikkelspul voor mobiele telefoons, niet bestaat op OS X. Sinds Apple‘s overgang naar Intel kun je echter gewoon en snel Windows draaien op je Macbook. Ik ben blij met mijn Mac‘je. Het is allemaal wat gelikter en het werkt prettiger. Op de een of andere ondefinieerbare manier is het een stuk intuïtiever.

Maar toch, ik ben nu uren bezig om internet te kunnen gebruiken via Bluetooth en een splinternieuwe Nokia N93-telefoon. Nokia heeft geen Mac-software dus het moet ’met het handje‘. Grappig, ik heb al weer wat met Terminal zitten spelen wat Unix-systeemcommando‘s ingetikt. Via de openstaande WLan-connectie van iemand in de buurt heb ik op mijn weekendlocatie uren op het internet zitten zoeken. Ik krijg het echter niet aan de praat. Vodafone heeft allerlei toegangspunten, de N93 kent vele instellingen en de Macbook heeft ook allerlei scripts waarmee het een modemachtige verbinding legt naar het GPRS/UMTS-netwerk. Daar kun je tot vervelends toe mee spelen zonder succes. Ik heb zelfs weer AT-commando‘s zitten tikken. Wat een déjà vu!