Explosieve software

In het testvak zijn we erg risicobewust. Althans, dat denken we. Elke tester heeft weleens een beroep gedaan op het legendarische ‘No risk, no test’-principe en menig testmanager heeft in zijn testplan opgenomen dat er een risicosessie moet worden gepland met de stakeholders.

De algemeen aanvaarde methodieken schrijven voor dat we onze testaanpak risicogebaseerd maken. Daarom prioriteren we de functies of businessscenario’s, berekenen we de kans op fouten en de impact van een fout als deze zich voordoet. Geregeld zie ik testplannen die een risicoanalyse uitwerken in mooie tabelletjes en met plussen en minnen aangeven waar de tests zich op moeten richten. Maar hoe risicogedreven zijn we nu eigenlijk? En hebben we het eigenlijk wel echt over risico’s?

Vorige week dronk ik een kop koffie bij mijn buurman, expert in projectrisico’s. We bespraken de relaties tussen die risico’s en verschillende planningstechnieken. Daarbij kwamen we uit op de FMEA, de failure mode and effects analysis, bij velen welbekend.