3D penetreert dieper in technische systemen

Ondanks de crisis zijn er gelukkig nog bedrijven en instituten die verder investeren in de toekomst. Een van de gebieden die toenemende interesse oproept, is 3D-weergave van beelden. Technieken en toepassingen hiervoor grijpen steeds verder om zich heen. Een voor ieder begrijpelijke toepassing is 3D-tv, maar dit is lang niet de enige. Vermoedelijk zijn er zelfs eerder professionele toepassingen dan grootschalig gebruik van 3D-tv‘s.

Driedimensionale beeldweergave is mogelijk als de hele keten van informatieverwerking daarop is gebaseerd, dus van cameraopstelling en overdracht van de beelden tot aan de decodering en weergave op een 3D-display. Dit leidt tot allerlei innovaties. Bij een 3D-cameraopstelling zijn verscheidene camera‘s nodig die de scene gelijktijdig vanuit een verschillend blikveld registreren. De bekendste opstelling is de stereocamera die gebaseerd is op twee naast elkaar of boven elkaar gemonteerde camera‘s in een vaste opstelling met bekende afstanden. De daaraan gekoppelde weergave kan worden geoptimaliseerd voor 3D-weergave met bijvoorbeeld de brilletjes met gepolariseerde lichtfilters, die iedereen wel kent van een 3D-bioscoop of van beurzen.

Bij het registreren van de scene zijn er echter ook meerbeeldsbenaderingen of multiviews mogelijk, waarbij diverse camera‘s worden gebruikt die de scene over een heel gebied aftasten. Een derde van een cirkel bijvoorbeeld. Dit leidt tot interessante mogelijkheden. Je kunt dan deels achter objecten kijken. Dit kun je verder doorvoeren voor de surveillancemarkt. Zo kan een tweede camera onder een andere hoek wel zien wat een inbreker doet, terwijl hij zich probeert af te schermen van de eerste camera. Indien de camera‘s worden gekalibreerd met betrekking tot elkaar kun je met behulp van een 3D-model en referentiepunten in de scene uitrekenen wat de afstanden zijn. Dit principe kan worden vertaald naar andere vakgebieden en dat leidt tot interessante kruisbestuiving. Zo loopt een van mijn studenten met een HD-camera door de stad om van losse foto‘s een 3D-reconstructie te maken van de stadsarchitectuur. De modellen laten toe om een vrij nauwkeurige 3D-weergave te berekenen, zodat je op een 3D-display gebouwen heel realistisch kunt bekijken. Hiervan zijn inmiddels ook al professionele toepassingen.