Angst voor de baas of liefde voor het vak?

Een engineer, en wat mij betreft dus ook een software-engineer, is volgens het woordenboek een hoogopgeleide specialist die weet wat hij doet en hoe hij dat doet. Een software-engineer die van zijn vak houdt – een vakman dus – weet feilloos aan te geven welke technologieën, softwarestructuren en ontwerppatronen toegepast kunnen of moeten worden. Daar komen naast de functionaliteit nog een heleboel andere dingen bij kijken: onderhoudbaarheid, versiebeheer, interfaces met bestaande oplossingen, testbaarheid, enzovoorts. Goede software-engineers hebben van al deze zaken verstand en zeker als ze meer ervaren zijn, weten ze heel goed waar de risico‘s zitten en hoeveel werk er met de realisatie gemoeid is. Sterker nog: de liefde voor het vak gaat zo ver dat de engineer zo nodig op zoek gaat naar nieuwe oplossingen als de bestaande oplossingen niet voldoen.

Tenminste, als hij daar de tijd voor krijgt. In de praktijk werkt een software-engineer namelijk veelal in projectverband, waarbij project- en teamleiders verantwoordelijk zijn voor het reilen en zeilen van het project. Alles moet op tijd af, en binnen budget. Alles wat nieuw is of onbekend kan niet – ja, ik chargeer; dit is een column weet u wel – omdat het te veel risico‘s met zich meebrengt. Risico‘s ten aanzien van planning en budget, niet ten aanzien van het product welteverstaan. Planningen die steeds vaker zijn gebaseerd op de wens van de marketeer en de verkoper en niet op wat er functioneel en technisch gezien gerealiseerd zou moeten worden. Het gevolg: de software-engineer wordt geacht een slagschip te roeien met de riemen van een oude roeiboot omdat de projectleiding anders problemen krijgt met de programma- of productmanager.

Een echte vakman zou daar lak aan moeten hebben en gewoon doen wat hij vindt dat nodig is. De juiste structuren definiëren, de best passende technologie kiezen en een eerlijke planning afgeven. De inzichten van zo‘n vakman kunnen heel positieve resultaten opleveren voor het project.