Wetenschappers van twee Californische universiteiten hebben een geheugen met een ongekende dichtheid gemaakt. De ’chip‘ ter grootte van een witte bloedcel kan in theorie 160 kilobit opslaan. Dat is genoeg om de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring op kwijt te kunnen. Maar er zit een addertje onder het gras: het geheugen barst van de defecten. Een oude supercomputer bood uitkomst.
’De dichtheid van ons geheugen is iets waar Intel pas rond het jaar 2020 over na gaat denken‘, zegt James Heath van het California Institute of Technology (Caltech). Zijn onderzoeksgroep werkte aan de fabricage van een geheugen dat bistabiele moleculen met elektronische nanodraadjes combineert. ’Het samenvoegen van moleculen en elektronica legt een onontgonnen gebied van wetenschap bloot. Het is nog niet te zien waar dit huwelijk op uit zal komen, maar wij verwachten dat de combinatie tot geheel nieuwe mogelijkheden leidt die met alleen silicium niet te doen zijn‘, voegt Amar Flood toe. Flood werkt op de University of California Los Angeles (UCLA) in de groep van Fraser Stoddart, met wie Heath samenwerkte.
Het geheugen bestaat uit drie verschillende lagen. De onderste laag bestaat uit vierhonderd silicium draadjes die parallel op een substraat geordend zijn. Ze liggen 33 nanometer uit elkaar en zijn elk 16 nanometer breed. De bovenste laag wordt ook gevormd door zo‘n patroon van nanodraadjes, maar die zijn gemaakt van titanium. De lagen liggen loodrecht ten opzichte van elkaar, zodat kruisverbindingen ontstaan. De beide nanodraadniveaus sandwichen een monolaag van moleculen, die het schakelend element in het circuit vormen.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
