Bij dezen wil ik reageren op de column van Wim Hendriksen in Bits&Chips 1, 2007. Hendriksen roept daarin op tot ’systeemdenken‘. Op een aantal punten gaat hij echter zo kort door de bocht, dat zijn argumentatie weinig meer met systeemdenken te maken heeft.
Allereerst verwijt hij Bill Clinton en Al Gore dat ze ons een energieprobleem komen aanpraten. Hij veralgemeniseert dat tot ’de Amerikanen‘. Nu zijn de Amerikanen onder leiding van Bush en zijn Republikeinse achterban een geheel andere mening toegedaan dan Gore en consorten. Onder Bush is het Kyoto-verdrag verworpen. Misschien is het verhelderend om eens te kijken naar de toonzetting van het Cheney-rapport over de energieproblematiek in de VS. Dit is de leidraad voor het energiebeleid van de regering-Bush en gaat vrijwel geheel over de aanbodkant van energie. Dat is een geheel ander geluid, dan hetgeen Al Gore verkondigt in zijn film ’An inconvienient truth‘. Het is Gore dan ook niet te verwijten dat de energiepolitiek van de Amerikanen niet overeenkomt met de stellingname in zijn film. Wat Clinton betreft: hij is zeer waarschijnlijk op uitnodiging naar Nederland gekomen.
De verdere argumentatie over denken op systeemniveau rammelt door de grove vereenvoudiging. Toch is het vrij simpel uit te leggen. Bij systeemontwerp probeer je de problematiek zo veel mogelijk te splitsen naar losse onderwerpen en die afzonderlijk op te lossen. Separation of concerns, zoals dat heet in het Engels, is een leidend principe bij ontwerpstrategieën.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.