Abstractie is een belangrijk begrip in softwareontwikkeling. Niet in de laatste plaats omdat het al op het laagste programmeerniveau wordt gebruikt – en dat al zo lang als er computers zijn. Zo is bijvoorbeeld een ponskaart niets anders dan een manier om te abstraheren van een serie nullen en enen die anders zou moeten worden ingegeven door het wel of niet insteken van banaanstekkers, of het wel of niet spanning zetten op een transistor. Met programmeertalen doen we niet anders – we abstraheren daar nog verder van de bits waar een processor mee werkt.
Abstraheren we nog verder, dan komen we uit bij wat we modelleertalen zijn gaan noemen. Daarbij abstraheren we zo ver dat het tot enkele jaren geleden niet of nauwelijks nog mogelijk was voor een computer om de programma’s, of modellen, die we daarmee maakten, uit te voeren. Het vertalen van de modellen naar een uitvoerbaar programma vergde handmatige vertaling naar een programmeertaal, die vervolgens door compilatie zorgde voor een door de computer uitvoerbaar programma.
Bij modelgedreven softwareontwikkeling gaat dat nog steeds op die manier, alleen worden we steeds bedrevener in het vertalen van die abstracte ontwerpmodellen naar programma’s. Inmiddels hebben we vertalers, die we codegeneratoren noemen, die de omzetting naar een compileerbare taal of zelfs direct naar een uitvoerbaar programma van ons overnemen. Dus we zijn goed bezig, toch?
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
