Het plaatsen van digitale en analoge functies op dezelfde chip levert kostenbesparingen op, maar introduceert een reeks aan storingen. Vooral de invloed van de digitale op de analoge circuits kan problematisch zijn. Niet alleen de chipontwerper, maar ook de PCB-designer moet rekening houden met de storingsbronnen. Marcel Pelgrom, Sergei Kapora en Jacob Bakker van NXP leggen uit welke maatregelen de chipontwerper in zijn arsenaal heeft.
Gedreven door kostenreductie streven ontwerpers ernaar zo veel mogelijk systeemfunctionaliteit op één chip te integreren. Dat gaat gepaard met de integratie van digitale en analoge functies. Met een geavanceerd digitaal CMos-proces zijn alle digitale basisfuncties (logische poorten en geheugenelementen) efficiënt te realiseren. De complexiteit van digitale systemen zit vooral in de combinatie van heel veel van die basisfuncties.
De obstakels voor een volledige integratie van alle systeemfuncties in een chip komen vooral van de analoge functies. Die stellen extra eisen aan een standaard digitaal CMos-proces, omdat er bijvoorbeeld hoogspanningstransistoren moeten komen en nauwkeurige componenten voor analoog-naar-digitaalomzetting. Het lastigste probleem is de gevoeligheid voor storing, ofwel de co-habitation van verschillende schakelingen.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
