Hij viel me al op bij het eerste college. Sterke studenten, niet te verwarren met arrogante studenten, vallen op door snelle reacties, opmerkingen die net iets voorlopen op de stof en een ontspannen houding. Hij had dat niet. Was het de oogopslag, de net iets te late reactie op een technisch grapje of zijn onzekerheid bij klassikale opgaven?
Na de eerste paar keren huiswerk bungelde hij onderaan op de puntenlijst. In de gesprekken tijdens de pauzes merkte ik wel zijn taalachterstand op, maar goed Engels spreken was voor vrijwel de hele klas een probleem. Als ik hem apart nam om een probleem met het huiswerk uit te leggen, kreeg ik nooit door of hij het snapte. Tot het volgende huiswerk natuurlijk. Ik heb hem afgeraden examen te doen in mijn vak.
Een tijd later kwam er een stagiair op onze afdeling. Bij nieuwe mensen en hun begeleiders liep ik altijd wat vaker binnen. Gewoon een kwestie van vinger aan de pols houden. Na een paar dagen begon de begeleider te mopperen: weet je wel hoe hij een spectrum uitrekent? Hij telt pulsjes! Hij was door een vakgroep signaalanalyse gestuurd en kon geen spectrum uitrekenen. Na twee weken hebben we hem teruggestuurd.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
