Eilandautomatisering

Slimme mobiliteit. Op een bepaalde manier klinkt het geweldig: ‘Beam me up, Scotty’ en poef, je zapt door ruimte en tijd naar een andere locatie. Maar even serieus: wat gebeurt er nu werkelijk op dat gebied in België en Nederland? Niet zo heel veel, als je het mij vraagt.

Bus en trein krijgen internet en met onze chipkaart kunnen we bij verschillende vervoerders terecht, het autootje stikt van de processortjes en ons tomtommetje helpt ons de drukte te vermijden, maar échte revoluties zie ik niet. Iedereen kiest met zijn persoonlijke blikje nog steeds vrolijk zijn eigen weg, zonder enige vorm van coördinatie. Dat heel de Randstad niet muurvast staat, ligt meer aan de nog immer sappelende economie. Daadwerkelijk toegepaste innovaties moet je met een (led)lampje zoeken.

Sterker nog: in plaats van makkelijker wordt het alleen maar ingewikkelder, heb ik het idee. Neem de fragmentatie op het bus- en spoornet: wie over wil stappen van de ene naar de andere vervoerder heeft daar niet zelden maar heel kort de tijd voor, als lijnen überhaupt al goed op elkaar aansluiten. Om maar te zwijgen van het hele gedoe met uit- en opnieuw inchecken. Onderling praten, ho maar.