De laatste maanden stapelden de meldingen over wetenschappelijke fraude zich op. Na die hilarische professor in Tilburg bleken ook wetenschappers van andere universiteiten het minder nauw te nemen met het academische handwerk. Voor een deel werkt de aandacht voor een spectaculair geval als een schip op het strand: universiteitsbestuurders worden wakker en controleren scherper. Maar ook de huidige onzekerheid in de samenleving maakt dat de verontwaardiging over slordige wetenschap, het laatste bastion van betrouwbaarheid, hoog oploopt.
De berichtgeving spitst zich voornamelijk toe op incidenten binnen de lokale beoefening van de gamma- en medische wetenschappen. Daarbij valt het op dat de ophef vooral gaat over procedures: verzonnen gegevens, weglaten van ongewenste resultaten, plagiaat en belangenverstrengeling tussen wetenschap en bedrijfsleven. De inhoudelijke kant van de bekritiseerde onderzoeken staat minder in de schijnwerpers. Een onzorgvuldig onderzoek zegt immers niets over de onderzochte stelling.
De Nederlandse pers toont over het algemeen weinig interesse voor de besognes binnen de bètawetenschappen. Fraude binnen het internationale bètaspeelveld is vaak minder gemakkelijk uit te leggen. Toch komen ook daar regelmatig pittige zaken naar boven. Zoals de warme supergeleiding en de geoloog die zijn Himalaya-vondsten bij een speciaalzaak in Engeland bestelde.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
