Harvard-onderzoekers hebben uit nanodraden schaalbare programmeerbare ’logische tegels‘ gefabriceerd die kunnen worden gecombineerd tot geïntegreerde processortjes. Eén zo‘n tegel bestaat uit een rij parallelle germanium-siliciumdraden met dwars erop metalen draden, van elkaar gescheiden door een laag van verschillende diëlektrica. Elk kruispunt doet dienst als een transistor en op een tegel van 960 vierkante micrometer zitten 496 kruispunten.
Het is niet nieuw om logische operaties uit te laten voeren door nanocomponenten maar deze circuits waren zonder uitzondering niet geschikt voor integratie in schaalbare multifunctionele processoren. De tegels van Harvard kunnen niet alleen worden geprogrammeerd om verschillende logische operaties uit te voeren, maar dankzij een voldoende grote gain kan de output van een tegel weer in een nieuwe worden geprikt.
Ook nieuw is dat de Amerikanen hun rekenmachientjes bottom-up opbouwden uit van te voren gesynthetiseerde componenten, namelijk met behulp van een soort stempelproces. Goede controle over de plaatsing van 3D-objecten is al jaren onderwerp van studie.

