De relatie tussen Agile en architectuur blijft een heikel punt. De grote boze wolf van veel Agile-adepten is het ’BDUF‘ (big design up front), een ontwikkelmethode waarbij je het algemene ontwerp maakt voordat je met de implementatie start. Fanatieke Agilisten betogen zelfs dat architecten ’dinosaurussen‘ zijn die zich vastbijten in een verouderde methodiek. Helemaal ongelijk hebben ze niet, want er zijn verstokte architecten die moeite hebben om achter de kristallen bol vandaan te komen.
Gelukkig hebben de meeste architecten de ivoren toren nu wel achter zich gelaten, hoewel ze nog steeds benadrukken dat zaken van tevoren uitdenken later veel ellende kan besparen. Zeker als het gaat om de realisatie van complexe en omvangrijke software-intensieve systemen blijft architectuur onmisbaar. Wie architectuur als vertegenwoordiger van het watervalmodel van tafel veegt, gooit het kind met het badwater weg. Het is echter niet verkeerd om eens met een Agile-bril op naar architectuur te kijken.
Waar volgens mij de schoen wringt, is de mate van voorspelbaarheid die nodig wordt geacht om een project uit te voeren. Zeker bij de wat traditionelere projectleiders is de verleiding groot om de geest van onzekerheid en verandering zo veel mogelijk terug in de fles te stoppen. Gaan we als architect hierin mee, dan staat de deur naar een BDUF wijd open. In ieder geval heb ik het vermoeden dat menig langdradig en topzwaar architectuurproces zijn voedingsbodem heeft in het controle-denken. Het kan geen kwaad hier eens de kam doorheen te halen.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.