Ari Juels, voorheen van RSA Labs, en Ron Rivest van het MIT (de r in RSA) stellen voor om wachtwoordbeheer veiliger te maken door niet alleen het daadwerkelijke wachtwoord op te slaan in de wachtwoordendatabase, maar ook een aantal nepversies. Kwaadwillenden weten zodoende nooit wanneer ze het echte wachtwoord te pakken hebben of een nepversie – die een alarm in werking stelt.
De methode moet een betere bescherming bieden tegen brute-force-aanvallen. Wachtwoorden worden doorgaans opgeslagen als hash, een ‘vingerafdruk’ waaruit het origineel niet te herleiden is als een aanvaller de database in handen krijgt. Maar hij kan wel veelgebruikte wachtwoorden uitproberen door ze zelf te hashen en te kijken of die waarde voorkomt in de database. Door steeds toenemende rekenkracht en doordat gebruikers nog altijd slechte wachtwoorden kiezen, is een groeiend probleem.
Het Honeywords-idee van Juels en Rivest biedt soelaas voor dit scenario. Het werkt als volgt: wanneer een gebruiker zijn wachtwoord kiest, verzint het systeem er zelf nog een handvol nepwachtwoorden bij en slaat alle hashes hiervan op bij de gebruikersnaam, in willekeurige volgorde. De numerieke positie van het echte wachtwoord wordt op een externe server opgeslagen. Wanneer de gebruiker probeert in te loggen, kijkt het systeem of het ingegeven wachtwoord overeenkomt met een van de wachtwoorden bij zijn gebruikersnaam, en zo ja, op welke positie. Vervolgens vraagt het aan de externe server of deze index de juiste is.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
