Lijstjes

Ook dit jaar turfde de Universiteit van Sjanghai weer een ranglijst met ‘s werelds beste universiteiten bij elkaar. De Universiteit Utrecht mag zich van de Chinezen met een 47e stek de beste van de Benelux noemen en zag daarin reden om dat met een persbericht onder de aandacht te brengen. Een kleine steekproef mijnerzijds wijst uit dat zoiets onder de ’echte winnaars‘ , dat wil zeggen de jongens die in de top tien eindigden, not done is. Als je de beste bent, kun je je bescheidenheid permitteren. De Utrechters hadden in ieder geval geluk: de Nederlandse media pakten het en masse op, al zal de komkommertijd daar ook wel iets mee te maken hebben gehad.

Is het terecht dat de UU zijn uitslag van de daken schreeuwt? Op het eerste gezicht is het een mooie prestatie om te eindigen als een van de eerste universiteiten die gevestigd zijn op het Europese vasteland. Slechts drie gaan haar voor, namelijk die uit Zürich, Parijs en Kopenhagen. Op de Europese ranglijst bezet zij de negende plek. Concurrenten uit de Lage Landen staan op gepaste afstand. Leiden volgt op plek 76, de rest valt buiten de top honderd.

Ik zou de UU, mijn alma mater, met alle plezier feliciteren, maar zo‘n lijstje is natuurlijk per definitie dubieus. Wat zegt de rang van een universiteit over de kwaliteit van een specifieke opleiding aldaar? Daarnaast moet er bepaald worden welke criteria worden getoetst, hoe die worden getoetst en met welk gewicht. Op de uiteindelijke keuzes valt altijd kritiek te uiten en die snijdt eigenlijk zonder uitzondering wel hout. Het is prijsschieten met hagel – altijd raak. Daarom zijn er ook meerdere lijstjes, met vaak zeer wisselende resultaten.