Het assembleren van nanodeeltjes en het afleveren van nanoladingen op specifieke plekken zijn dingen die nanotechnologen graag onder controle willen krijgen. Virussen zijn natuurlijke bouwblokjes die deze eigenschappen al bezitten en wellicht voor dit doel in te zetten zijn. Friso Sikkema deed er aan de Radboud Universiteit onderzoek naar en promoveert 21 augustus op het onderwerp.
Virussen zijn verreweg de eenvoudigste organismen, die alleen kunnen bestaan bij gratie van een gastheer. Om meer dan wat erfelijk materiaal in een (eiwit)mantel gaat het vaak niet. De mantel dient ter verspreiding en het binnendringen van gastheercellen. De enkele instructies erfelijk materiaal haken in op de gastheercelmachinerie en zetten deze aan tot het fabriceren van nieuwe virusdeeltjes. Virussen meten doorgaans enkele tientallen nanometers.
Om die mantel was het Sikkema te doen. Hij baseerde zijn werk op een plantenvirus, het erwten-mozaïekvirus. De mantel is een regelmatige structuur van twaalf vijf- en twintig zeshoeken. In totaal zijn er 180 identieke eiwitstructuren bij betrokken. Deze virusmantels hebben de eigenschap zich in een regelmatig patroon te ordenen op een oppervlak.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
